Rzadko zdarza się usłyszeć publicznie wyrażenie „nowy porządek światowy" w świecie po pandemii, gdzie globaliści ostatecznie nie zdołali przeprowadzić swojego spektakularnego covidowego zamachu.  W 2020 roku byli wszędzie w mediach, chwaląc się przejęciem władzy i rozkoszując się ogromnymi geopolitycznymi i gospodarczymi zmianami, które miała przynieść ich „4. rewolucja przemysłowa".  Dziś za zamkniętymi drzwiami ledwo słychać szept o tych koncepcjach. 

Wysokiej rangi globalista i kanadyjski premier Mark Carney najwyraźniej nie otrzymał tej wiadomości.  Jego inicjatywy polityczne na dalekiej północy są być może jeszcze bardziej autorytarne niż te Justina Trudeau i bardziej podstępne.  Kanada zmierza w szybkim tempie ku przebudzonemu, orwellowskiemu państwu koszmaru, co stawia kraj na kursie kolizyjnym ze Stanami Zjednoczonymi. 

Carney kontynuuje wysiłki na rzecz odwrócenia się od Stanów Zjednoczonych i zbliżenia z Europą.  W oświadczeniach złożonych w ciągu ostatnich dwóch tygodni Carney argumentował, że kraje średniej wielkości nie powinny ubiegać się o względy Ameryki.

Carney twierdzi, że Kanada i Unia Europejska mają łączną populację ponad dwukrotnie większą niż Stany Zjednoczone, porównywalnie duże gospodarki i zbiorowy budżet obronny dwukrotnie większy niż Chin.  Powiedział również, że mniejsze narody mogą zwielokrotnić swoją siłę, współpracując z „podobnie myślącymi sojusznikami" (tj. skrajnie lewicowymi rządami globalistycznymi).  

Premier twierdzi, że Kanada i Europa są „siłą dobra" broniącą takich wartości jak prawa człowieka, godność i pluralizm.  W przeciwieństwie do USA?  Carney otwarcie wyraża wrogość wobec amerykańskiej merytokracji, nacjonalizmu i konserwatywnych ideałów.  To główny powód, dla którego administracja Trumpa nałożyła na Kanadę cła.  Kanadyjski przebudzony autorytaryzm staje się poważnym problemem dla całej Ameryki Północnej.  

Po co dawać przewagę ekonomiczną obcemu rządowi, który chce zniszczyć wszystko, w co wierzysz?  

W odpowiedzi Carney stara się połączyć siły z Unią Europejską, wizjonując „nowy porządek światowy" całkowicie wykluczający USA.  

„Nowy porządek światowy zostanie zbudowany począwszy od Europy... Kanada jest najbardziej europejskim z nieeuropejskich krajów. Przekształcamy naszą współpracę z Europą."

Ta retoryka pomaga wyjaśnić, dlaczego kanadyjscy przedstawiciele byli dziwnie nieobecni na niedawnych negocjacjach handlowych i dlaczego Kanada jest jedynym krajem G7 przeżywającym recesję.  Niektórzy Kanadyjczycy zaczynają zastanawiać się, czy Carney celowo próbuje sabotować wszelkie potencjalne porozumienie, które zakończyłoby spory handlowe z USA?  Odpowiedź zdaje się brzmieć „tak" – podważa on negocjacje, po prostu nie pojawiając się na nich.

Pomysł, że Kanada i Europa będą w stanie stworzyć kontr-gospodarkę wobec USA, ignoruje fakt, że USA stanowią 30% globalnych wydatków konsumenckich.  Żaden inny kraj nawet się nie zbliża.  Nawet przy zmaganiach z inflacją, amerykańskie rynki konsumenckie są wyraźnym motorem handlu na całym świecie i nie ma dla nich żadnego zamiennika.  

Pomysł wspólnej alternatywy Kanada/UE ignoruje również fakt, że kraje te są w dużej mierze socjalistyczne, co oznacza, że ich populacje są zgnębione wysokimi podatkami, przytłaczającą biurokracją i regulacjami niszczącymi małe przedsiębiorstwa.  Nawet jeśli te kraje będą współpracować, nigdy nie osiągną impetu biznesowego niezbędnego do napędzania wzrostu.  To stracona sprawa, która będzie pogrążać się coraz głębiej w pełnym komunizmie jako sposób na kompensatę.    

Negocjacje handlowe i taryfowe Donalda Trumpa zmierzają do skorygowania niesprawiedliwych nierównowag stworzonych przez NAFTA za czasów Billa Clintona i George'a H.W. Busha.  Umowa ta stworzyła główny węzeł globalizacji amerykańskiej gospodarki i była ostatnim gwoździem do trumny amerykańskiego przemysłu.  Zarówno Kanada, jak i Meksyk mocno wzbogaciły się na impulsie handlowym, a inwestycje transgraniczne potroiły się, podczas gdy miejsca pracy w produkcji odpływały ze Stanów Zjednoczonych.

Ostateczny cel globalizacji jest jasny na podstawie umów handlowych tworzonych przez globalistów:  Celem jest sztuczna międzynarodowa redystrybucja bogactwa poprzez zmuszanie czołowych gospodarek do rezygnacji ze swoich przewag na rzecz mniejszych gospodarek.  Innymi słowy, bogate kraje są stopniowo degradowane, aby zrównać je z najniższym wspólnym mianownikiem.

Im bardziej USA starają się naśladować europejskie modele, tym bardziej gospodarka podupadá.  To samo stanie się z Kanadą.  Kraj ma środki, by być znacznie bardziej niezależnym i samowystarczalnym, ale wymagałoby to dramatycznej zmiany przywództwa narodowego (konserwatywnego i prorynkowego reżimu).  Nie wygląda na to, że stanie się to w najbliższym czasie, więc Kanadę czeka długa i żmudna droga ku finansowej przepaści.