Nowa norma w Ameryce Trumpa: bigoteria, tchórzostwo i ślepe posłuszeństwo

7 lipca funkcjonariusz Imigracyjnej Służby Celnej (ICE) zastrzelił Lorenzo Salgado Araujo, obywatela Meksyku. Według rzecznika Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, Araujo „wykorzystał swój pojazd jako broń w próbie potrącenia funkcjonariusza ICE, co spowodowało, że nasz oficer otworzył ogień w obronie własnej”. W momencie pisania tego tekstu agencja nie przedstawiła żadnych dowodów.

To strzelanie miało miejsce kilka dni po masowym wzroście liczby aresztowań przez ICE. Między 26 a 30 czerwca, jak donoszono, agenci imigracyjni zatrzymali 10 000 osób.

To tragiczna historia – taka, którą widzieliśmy już wiele razy wcześniej.

Silverio Villegas González: 12 września Villegas González, obywatel Meksyku, został zastrzelony przez funkcjonariusza ICE. Stało się to podczas operacji agencji o kryptonimie „Operation Midway Blitz” w okolicach Chicago.

Araujo nie był pierwszą ofiarą ICE. Dopóki agencja istnieje, nie będzie ostatnią.

Departament Bezpieczeństwa Krajowego (DHS) twierdził, że funkcjonariusz ICE „został uderzony samochodem i przeciągnięty na znaczną odległość. Obawiając się o swoje życie, oficer otworzył ogień”. DHS dodatkowo twierdził, że funkcjonariusz „doznał wielu obrażeń”.

To były kłamstwa. Nagrania z kamer noszonych przez policjantów z Franklin Park pokazują, jak funkcjonariusz ICE mówi, że został „przeciągnięty tylko trochę” i opisuje swoje obrażenia jako „nic poważnego”. Nagrania z monitoringu pokazują, że Villegas González nie jechał w kierunku żadnego z funkcjonariuszy ani ich nie uderzył. Kilku świadków naocznych dodatkowo obala narrację DHS.

Marimar Martinez: 4 października Martinez, obywatelka USA, została pięciokrotnie postrzelona przez funkcjonariusza Patrolu Granicznego Charlesa Exuma. W oświadczeniu DHS określiło to jako „ogień obronny”. Twierdzili bez dowodów, że Martinez i jej wspólnicy, określani jako „terroryści krajowi”, „urządzili zasadzkę” i „taranowali federalnych agentów swoimi pojazdami”. W mediach społecznościowych dyrektor FBI Kash Patel opublikował film – pochodzący z niezwiązanego incydentu – przedstawiający czarny SUV agresywnie taranujący furgonetkę agenta, jako „dowód” zbrodni Martinez.

To również były kłamstwa. Nagrania z kamer noszonych pokazują, że agenci mieli już wyciągniętą broń, gdy jeden z nich skręcił kierownicą w stronę samochodu Martinez. Słychać jednego z agentów mówiącego: „Czas być agresywnym”.

Wiadomości tekstowe ujawniają „ogromne” poparcie, jakiego Exum otrzymał od ówczesnego dowódcy Patrolu Granicznego Gregory’ego Bovino, szefa Patrolu Granicznego Michaela Banksa oraz ówczesnej sekretarz Bezpieczeństwa Krajowego Kristi Noem po tym incydencie. Godziny po strzelaninie Bovino zaoferował nawet przedłużenie emerytury Exuma w CBP „w uznaniu [jego] doskonałej służby w Chicago”. Dodał: „masz jeszcze dużo do zrobienia!”.

Na czacie grupowym Exum chwalił się, że „wystrzelił 5 naboi, a ona miała 7 dziur”.

Renee Nicole Good: 7 stycznia Noem twierdziła, że Good, obywatelka USA, „wykorzystała swój pojazd jako broń” i „próbowała potrącić” funkcjonariusza ICE Jonathana Rossa. Ten akt rzekomego „terroryzmu krajowego” usprawiedliwiał śmiertelne działania Rossa.

Ponownie, więcej kłamstw. Nagrania z tamtego dnia jednoznacznie pokazały – z wielu kątów kamery – że Good odwracała się od Rossa, gdy ten otworzył ogień. Nigdy nie był w niebezpieczeństwie.

Sześć miesięcy później morderstwo nadal nie zostało właściwie zbadane. Taki zawsze był plan rządu. Dzień po jej śmierci wiceprezydent JD Vance nalegał, że funkcjonariusz miał „absolutną immunitet”. Kilka tygodni później sześciu federalnych prokuratorów zrezygnowało z powodu niechęci Departamentu Sprawiedliwości do zbadania sprawy Rossa. Agent FBI, który wszczął dochodzenie w sprawie praw obywatelskich dotyczących śmierci Good, również zrezygnował po tym, jak nakazano mu przeklasyfikować je jako dochodzenie w sprawie napaści na funkcjonariusza ICE.

Do tych nazwisk możemy dodać wiele innych: Ruben Ray Martinez (zastrzelony), Alex Pretti (zastrzelony), Julio Cesar Sosa-Celis (postrzelony), Jesus Javier Gomez Islas (postrzelony, trwale oślepły na prawe oko), Keith Porter Jr. (zastrzelony), Carlitos Ricardo Parias (postrzelony).

Bigoteria Trumpa, tchórzostwo Kongresu i ślepe posłuszeństwo Sądu Najwyższego; rząd pozbawiony systemu hamulców i równowagi, prowadzący wojnę z własnym narodem – taka jest Ameryka po 250 latach.

To nowa normalność Ameryki Donalda Trumpa – federalni agenci zalewają nasze sąsiedztwa. Źle wyszkolony, uwielbiający strzelać agent imigracyjny zabija kogoś. Administracja twierdzi bez dowodów, że ofiara była winna. Nie prowadzi się właściwego dochodzenia. Nikt nie ponosi odpowiedzialności. Rodzina zostaje rozdarta. Społeczność traumatyzowana. I tak w kółko.

Nie znamy jeszcze wszystkich szczegółów związanych ze śmiercią Araujo. Być może nigdy ich nie poznamy.

Na razie możemy przyjąć dwie rzeczy jako pewniki: Po pierwsze, żadnej oficjalnej narracji przedstawianej przez ICE, DHS lub administrację Trumpa nie można ufać. Wielokrotnie kłamali publiczności, bronili swoich zabójców i obwiniali ofiary. W ich opinii, jeśli zostaniesz zabity przez ICE, protestujesz przeciwko ICE, krytykujesz ICE w mediach społecznościowych, a nawet napiszesz ostro sformułowany e-mail do ICE, to jesteś przestępcą. Jesteś „terrorystą krajowym”.

Po drugie, Araujo nie był pierwszą ofiarą ICE. Dopóki agencja istnieje, nie będzie ostatnią. Kolejną ofiarą może być każdy. Niezależnie od rasy czy statusu prawnego, wszyscy jesteśmy podatni na działania tajnej policji Trumpa finansowanej z podatków.

To rzeczywistość, w której wszyscy się znaleźliśmy – taka, która jest pielęgnowana i utrzymywana przez każdy aspekt rządu federalnego: zmilitaryzowane egzekwowanie prawa imigracyjnego i tłumienie politycznego dissentu przez administrację Trumpa; Kongres, który mimo zgonów nadal przekazuje miliardy dolarów dla ICE i DHS; oraz Sąd Najwyższy, który przyznaje agentom ICE immunitet prawny do profilowania rasowego mniejszości i toruje drogę DHS do pozbawiania nieobywateli statusu ochronnego.

Bigoteria Trumpa, tchórzostwo Kongresu i ślepe posłuszeństwo Sądu Najwyższego; rząd pozbawiony systemu hamulców i równowagi, prowadzący wojnę z własnym narodem – taka jest Ameryka po 250 latach.

Na Facebooku syn Araujo, Ronaldo Salgado, napisał: „Mój ojciec mieszka w tym kraju od prawie 35 lat, pracując w budownictwie, aby utrzymać mnie, moich dwóch braci i moją matkę. Był w trakcie uzyskiwania pozwolenia na pracę legalną drogą. Jechał do pracy, odbierając swoich pracowników. Mój ojciec nie zasłużył na to”.

Żadna z ofiar ICE nie zasłużyła na to.

Nie możemy pozwolić ICE na dalsze rozrywanie rodzin. Nie możemy dalej znosić polityków i instytucji, które przedkładają wojnę i przemoc nad pomoc ludziom, którym mają służyć.

Mimo zagrożeń musimy kontynuować protesty przeciwko ICE. Musimy wspierać progresywnych kandydatów i polityki. Sytuacja jest ponura, ale jeśli nic nie zrobimy, stanie się tylko gorzej. Biały Dom nas nie uratuje. Sąd Najwyższy nas nie uratuje. Kongres w obecnej formie nas nie uratuje. Musimy uratować sami siebie.