Zanim zgromadzimy więcej danych — Chandra Mohan Sinnandavar

7 LIPCA — Wreszcie, po latach oczekiwania, LRT3 rozpoczął działalność. Jak wielu pasażerów w dolinie Klang, już zacząłem odczuwać różnicę. Moja codzienna podróż jest płynniejsza, korki się zmniejszyły, a do pracy docieram mniej zmęczony. Co ważniejsze, wracam teraz do domu o 10 do 20 minut wcześniej, co zostawia mi więcej czasu dla rodziny. Być może mniejszy ruch wynika częściowo z decyzji rządu o oferowaniu darmowych przejazdów w pierwszym miesiącu działania. Jeśli tak, mam nadzieję, że ta tymczasowa zachęta skłoni więcej osób do uczynienia transportu publicznego długoterminowym nawykiem, pozwalając na utrzymanie dzisiejszych, płynniejszych warunków drogowych.

Dla mnie LRT3 to coś więcej niż tylko kolejna linia kolejowa. Demonstruje, co można osiągnąć dzięki przemyślanym inwestycjom publicznym i ciągłości polityki. Infrastruktura transportowa może nie być tak rzucająca się w oczy jak budynki będące punktami orientacyjnymi, ale po cichu poprawia codzienne życie, skracając czas podróży, łagodząc stres i poprawiając równowagę między pracą a życiem prywatnym. Jej ukończenie pokazuje również, że wartościowe projekty mogą być realizowane przez różne rządy, gdy dobre rządzenie pozostaje priorytetem.

Właśnie tego samego ducha ciągłości polityki chciałbym, aby zastosowano w kolejnej ważnej dziedzinie transportu: bezpieczeństwie pojazdów komercyjnych. Po kilku tragicznych wypadkach pojazdów komercyjnych w zeszłym roku, które wstrząsnęły krajem, Ministerstwo Transportu szybko zadziałało, wprowadzając fazowe wdrażanie urządzeń ograniczających prędkość (SLD). Decyzja była trafna i terminowa. Prędkość od dawna uznawana jest za główny czynnik zwiększający dotkliwość wypadków pojazdów ciężarowych, a do przywrócenia zaufania publicznego niezbędne były zdecydowane działania.

Każdy nowy wymóg bezpieczeństwa musi równoważyć bezpieczeństwo publiczne, realia operacyjne i zrównoważony rozwój branży. Dlatego właśnie spójność wdrażania ma znaczenie. Niedawna decyzja o odroczeniu ostatniej fazy egzekwowania SLD budzi zatem zrozumiałe pytania w branży. Choć ministerstwo wyjaśniło, że operatorzy potrzebują więcej czasu na zakończenie instalacji urządzeń modernizacyjnych, nie sposób nie zastanawiać się, czy przed ogłoszeniem pierwotnego harmonogramu przeprowadzono wystarczające konsultacje z operatorami, instalatorami i innymi zainteresowanymi stronami. Czy wcześniej odpowiednio oceniono moce przerobowe warsztatów, czasy realizacji instalacji i dostępność części? Gdy zmieniają się harmonogramy wdrażania, firmy ponoszą dodatkowe koszty w związku z przełożonymi instalacjami, zmienionymi planami konserwacji i dostosowaniami finansowania. Prawdziwym kosztem jest jednak zaufanie. Polityki wprowadzane bez odpowiedniej gotowości operacyjnej ryzykują, że w przyszłości spotkają się z większym sceptycyzmem.

Prawie natychmiast po tym ministerstwo ogłosiło swój plan wprowadzenia telematiki dla pojazdów komercyjnych. Nie ma wątpliwości, że telematyka to znaczący postęp technologiczny. Problem jednak nie polega na tym, czy telematyka jest dobrą technologią. Z pewnością nią jest. Ważniejsze pytanie brzmi, czy w pełni wykorzystujemy już istniejące systemy.

Przez lata pracy w branży transportowej GPS stał się standardowym narzędziem operacyjnym, a nie luksusem. Operatorzy pojazdów komercyjnych już teraz polegają na nim w monitorowaniu ruchów floty i zachowań kierowców, generując każdego dnia cenne dane operacyjne. Prawdziwym wyzwaniem nie jest zbieranie większej ilości informacji, ale lepsze wykorzystanie tych, które już posiadamy. Jeśli firmy wiedzą, którzy kierowcy wielokrotnie przekraczają prędkość lub agresywnie hamują, czy ci kierowcy otrzymują instruktaż przed wypadkiem? Podobnie, czy organy regulacyjne w pełni wykorzystują te informacje do identyfikacji operatorów wysokiego ryzyka i proaktywnej interwencji?

Dane stają się wartościowe dopiero wtedy, gdy prowadzą do działania. Raport o przekroczeniu prędkości powinien wywołać rozmowę z kierowcą. Wielokrotne ostre hamowanie powinno prowadzić do instruktażu, podczas gdy wskaźniki zmęczenia powinny skłaniać do interwencji przed wypadkiem. Technologia identyfikuje ryzyka, ale to ludzie, przywództwo i zarządzanie ostatecznie je redukują. Instalowanie większej liczby technologii bez pełnego wykorzystania istniejących informacji przypomina raczej zbieranie dyplomów i certyfikatów bez wykorzystywania wiedzy. Podobnie, więcej czujników i bardziej zaawansowane systemy nie wyprodukują automatycznie bezpieczniejszych dróg, jeśli generowane przez nie informacje nie zostaną przełożone na lepsze decyzje i terminowe interwencje.

Nie należy tego interpretować jako argumentu przeciwko telematyce. Popieram każdą technologię, która realnie poprawia bezpieczeństwo na drogach. Zanim jednak poprosimy branżę o inwestycje w kolejną generację technologii monitorujących, powinniśmy najpierw upewnić się, że istniejące systemy są w pełni wykorzystywane. Jeśli dzisiejsze informacje generowane przez GPS nie są konsekwentnie przekładane na lepszy instruktaż, silniejsze egzekwowanie przepisów i bezpieczniejsze praktyki jazdy, jaką mamy pewność, że jutrzejsze bogatsze dane telematyczne będą wykorzystywane w inny sposób?

Spójność we wdrażaniu jest tak samo ważna jak innowacyjność. Zanim telematyka ostatecznie stanie się częścią naszych ram regulacyjnych, ministerstwo mogłoby najpierw opublikować ocenę bazową pokazującą, jak obecnie wykorzystywane są istniejące informacje generowane przez GPS. Na przykład, jaki odsetek alertów o przekroczeniu prędkości lub ostrym hamowaniu skutkował udokumentowanym instruktażem lub egzekwowaniem przepisów? Takie informacje dostarczyłyby cennego punktu odniesienia do oceny, czy przyszłe inwestycje w telematykę rzeczywiście poprawiają bezpieczeństwo na drogach.

Na przestrzeni lat nauczyłem się, że zrównoważone ulepszenia rzadko wynikają z samej technologii. Wynikają z konsekwentnych polityk, zdyscyplinowanego wdrażania i organizacji gotowych do działania na podstawie już dostępnych informacji. Czasami bezpieczniejsze drogi nie zaczynają się od zbierania większej ilości danych. Zaczynają się od lepszego wykorzystania danych, które już posiadamy.

* Jest to osobista opinia autora lub publikacji i niekoniecznie odzwierciedla poglądy Malay Mail.