Autor: Steve Watson, via Modernity News,

Skazany drapieżnik, który współuczestniczył w niszczeniu życia bezbronnych dziewcząt w wieku zaledwie 13 lat, jest o kilka dni od wyjścia na wolność w Wielkiej Brytanii – Pakistan odmawia jego przyjęcia, a archaiczne przepisy chronią go przed deportacją.

Sprawa Shabira Ahmeda odsłania, jak kruczki prawne, tchórzostwo polityczne i odmowa egzekwowania granic zamieniły kraj w obrotowe drzwi dla najgroźniejszych przestępców.

Ahmed, obecnie 73-letni, przybył do Wielkiej Brytanii na długo przed 1973 rokiem jako obywatel Wspólnoty Narodów. W 2012 roku został skazany przez Liverpool Crown Court za wielokrotne gwałty, pomocnictwo i podżeganie do gwałtu, napaść na tle seksualnym oraz handel ludźmi w celu wykorzystania seksualnego. Traktował co najmniej jedną ofiarę jak własność, molestując ją niemal co tydzień. Jako część gangu dziewięciu mężczyzn działającego z lokali z jedzeniem na wynos w rejonie Heywood w Rochdale, Ahmed i jego wspólnicy celowali w dziewczęta z klasy robotniczej wywodzące się z rozbitych środowisk.

Otrzymał długie wyroki, które później zostały przedłużone. Odebrano mu brytyjskie obywatelstwo. Mimo to, absurdalnie, nie może zostać deportowany. Przeszkodą jest przepis ustawy imigracyjnej z 1971 roku, który zwalnia obywateli Wspólnoty Narodów przybyłych przed 1973 rokiem i długo zamieszkałych w kraju z możliwości wydalenia.

Po zwolnieniu, spodziewanym lada dzień, Ahmed będzie podlegał dożywotniej rejestracji jako przestępca seksualny, strefom wykluczenia wokół Rochdale, zakazowi kontaktowania się z jakimkolwiek dzieckiem, ścisłym godzinom policyjnym oraz elektronicznemu monitoringowi. Naruszenie warunków oznacza natychmiastowy powrót do więzienia. Podatnicy pokryją koszty całodobowego nadzoru i zakwaterowania z obsługą.

Prawnik karny Marcus Johnstone, który zajmuje się sprawami gangów uwodzicielskich od prawie dwóch dekad, wskazał, że przestarzałe przepisy w połączeniu z nadmiernym ustawodawstwem dotyczącym praw człowieka uczyniły Wielką Brytanię miejscem docelowym dla międzynarodowych przestępców seksualnych. Gangi są wyrafinowane. System, który powinien je eliminować, taki nie jest.

Oświadczenia Home Office podkreślają myśli o ofiarach i „najciemniejszych momentach" skandalu gangów uwodzicielskich, zapewniając, że pełna moc prawa będzie stosowana poprzez te warunki.

Poseł Partii Pracy Paul Waugh, którego okręg wyborczy Rochdale był epicentrum nadużyć, nazwał Ahmeda „zdeprawowanym pedofilem", który powinien był zostać usunięty lata temu. Powiedział, że mieszkańcy Rochdale chcą, żeby odszedł, i wezwał ministrów do zmiany ustawy o obywatelstwie, jeśli będzie to konieczne.

Ta sprawa wpisuje się w szerszy, trwający od lat skandal związany z instytucjonalną porażką i politycznym tchórzostwem.

Odrębne, niedawne dochodzenia ujawniły działalność małych sklepów, w których bezbronnym dzieciom podawano alkohol i papierosy w zamian za wykorzystanie seksualne.

Nielegalne sklepy zostały przyłapane na rozdawaniu dzieciom darmowych e-papierosów w zamian za przysługi seksualne.

A zmęczona reakcja części establishmentu sprowadzała się często do mówienia ofiarom i opinii publicznej, żeby po prostu „wzięli się w garść".

Wspólny mianownik jest ten sam: władze zwlekały lub ukrywały dowody, stawiały relacje społeczne ponad bezpieczeństwem dzieci i traktowały wszelkie wzmianki o wzorcach etnicznych lub kulturowych jak materiał radioaktywny.

W oficjalnych aktach redagowano informacje o przynależności etnicznej. W dwóch trzecich przypadków pochodzenie sprawcy nie było odnotowane. Policja w niektórych rejonach mówiła ofiarom, że azjatyccy mężczyźni, którzy je skrzywdzili, „prawdopodobnie nie zostaną złapani".

Raport Home Office z 2020 roku, oparty na beznadziejnie niekompletnych danych, promował fałszywy przekaz, że większość sprawców uwodzenia to biali – twierdzenie powtarzane w parlamencie i przez nadawców nawet po tym, jak zostało zdemaskowane jako statystyczna manipulacja.

Motywacja była zawsze ta sama: strach przed oskarżeniami o „rasizm", obawa przed napięciami społecznymi i nadrzędny imperatyw ochrony narracji, że masowa imigracja i multikulturalizm były niekwestionowanym sukcesem. Dziewczęta z klasy robotniczej, często z rozbitych domów lub systemu opieki, płaciły cenę, podczas gdy urzędnicy i media odwracali wzrok lub aktywnie oczerniały sygnalistów.

Podczas gdy Ahmed przygotowuje się do zwolnienia nadzorowanego, burmistrz Londynu Sadiq Khan staje w obliczu wznowionej kontroli swoich wcześniejszych twierdzeń. W styczniu 2025 roku powiedział Zgromadzeniu Londyńskiemu, że w stolicy nie było „żadnych zgłoszonych przypadków ani żadnych oznak gangów uwodzicielskich".

Przegląd Metropolitan Police obejmujący około 12 000 potencjalnych zgłoszeń dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci od 2010 roku oznaczył od tego czasu ponad 4 000 spraw, które mogą wymagać ponownego otwarcia. Wiele z nich zostało zamkniętych bez dalszych działań. Zostały one przekazane do Krajowej Agencji ds. Przestępczości w ramach Operacji Beaconport.

Obecny przegląd londyński odnotowuje szersze zróżnicowanie środowisk sprawców niż klasyczne sieci pakistańskiego pochodzenia udokumentowane w Rotherham, Rochdale, Telford i innych miejscach. To rozróżnienie nie wymazuje skali tego, co było ignorowane, ani klasy politycznej, która przez lata upierała się, że problem nie istnieje w stolicy.

To londyńskie ujawnienie następuje zaledwie kilka dni po opublikowaniu Raportu z Dochodzenia w sprawie Gangów Gwałtu Ruperta Lowe'a, który udokumentował skoordynowaną ogólnokrajową kampanię gwałtów, tortur i nadużyć wobec nawet 250 000 brytyjskich dziewcząt przez przeważnie muzułmańskie gangi uwodzicielskie działające w 149 okręgach samorządowych.

Ustalenia Lowe'a odsłoniły ten sam wzorzec policyjnych ostrzeżeń dla gwałcicieli, ingerencji politycznej i celowego tłumienia dowodów, które chroniły drapieżników przez dziesięciolecia, traktując jednocześnie dziewczęta z klasy robotniczej jako jednorazowe.

Wielkiej Brytanii nie brakuje mocy, by to zmienić. Parlament może zmienić przepisy dotyczące obywatelstwa i imigracji, aby zamknąć luki dla poważnych przestępców. Może egzekwować suwerenność nad zobowiązaniami międzynarodowymi, które chronią zagrożenia.

Inne kraje radzą sobie z deportacją skazanych przestępców bez popadania w chaos. Pytanie brzmi, czy klasa polityczna ma wolę, by postawić bezpieczeństwo brytyjskich dziewcząt ponad globalistyczne pobożne życzenia i krajowe wrażliwości.

Ahmed wychodzący na wolność warunkowo to nie jest sprawiedliwość. To przewidywalny wynik systemu, który przez lata chronił siebie przed trudnymi prawdami, zamiast chronić swoje dzieci. Brytyjskie dziewczęta zasługują na kraj, który usuwa zagranicznych przestępców gwałcących jego dzieci i nigdy nie ogląda się za siebie.

Wasze wsparcie jest kluczowe w pomocy nam w pokonaniu masowej cenzury. Rozważcie darowiznę przez Locals lub sprawdźcie nasze unikalne gadżety. Obserwujcie nas na X @ModernityNews.