Sport blies voorspellingsmarkten op. Nu zou het ze kunnen vernietigen

Voorspellingsmarkten hebben jarenlang geprobeerd zichzelf te presenteren als slimmer, beter en nuttiger dan puur gokken.

Toen kwam sport en deed wat verkiezingen, inflatiecontracten en beleidsweddenschappen nooit helemaal lukte: het bracht schaal. Ze veranderden wat in wezen een niche-evenementenhandelsactiviteit was in een massaproduct, en duwden de industrie in een gevaarlijke identiteitscrisis.

Sport maakte voorspellingsmarkten populair, maar maakte ze ook politiek kwetsbaar.

Op 12 maart opende de CFTC een formeel regelgevingsproces voor voorspellingsmarkten, waarbij manipulatie, toezicht en contractstructuur onder de federale schijnwerpers kwamen.

Sindsdien heeft Arizona ook strafrechtelijke aanklachten ingediend tegen Kalshi, terwijl een rechter in Nevada het bedrijf tijdelijk blokkeerde om daar te opereren zonder staatslicentie. Massachusetts was al in actie gekomen tegen Kalshi's sportcontracten.

Nu komt het Congres ook in beweging.

Een bipartisan groep senatoren bereidt wetgeving voor die sportweddenschappen en casino-achtige contracten op door CFTC gereguleerde voorspellingsmarkten zou verbieden, met het argument dat ze een juridisch maas misbruiken om staatsgokregels te omzeilen en tribale soevereiniteit te doorbreken.

Het is nu veilig om te zeggen dat het geschil niet langer beperkt is tot een paar testzaken.

De industrie staat nu voor een ongemakkelijk feit. Haar snelste weg naar groei kwam via contracten die er veel uitzien, aanvoelen en vermarkt worden als sportweddenschappen. Maar haar juridische verdediging hangt af van het overtuigen van rechtbanken en toezichthouders dat diezelfde contracten thuishoren in de wereld van federaal gecontroleerde derivaten. Hoe populairder sport werd, hoe moeilijker het werd om dat argument vol te houden.

Dit is al lang geleden opgehouden een nichemgevecht tussen startups en gokraden te zijn. Het is nu een nationaal debat over de vraag of een bedrijf dat zich gedraagt als sportweddenschappen de juridische privileges van financiële marktwetgeving kan claimen en het staat-voor-staat goksysteem kan omzeilen waar sportboekmakersen jaren en miljarden dollars aan hebben besteed om binnen te komen.

Wat begon als een jurisdictiegevecht over wie deze contracten reguleert, verandert nu in iets breder en gevaarlijker voor de industrie: een gevecht over of voorspellingsmarkten voor sport überhaupt in deze vorm zouden moeten bestaan.

Het hele gevecht draait om één vraag: weddenschap of swap?

Als je het geschil tot de kern terugbrengt, kom je bij de hoofdvraag die alle huidige en toekomstige regelgevingsinspanningen proberen te beantwoorden: zijn voorspellingsmarkten weddenschappen of swaps?

Linda Goldstein, partner bij CM Law, zegt dat het antwoord op deze vraag bepaalt wie ze reguleert. Als deze transacties weddenschappen zijn, reguleren staten ze. Als het swaps of derivaten zijn, dan heeft de CFTC de leidende rol, vertelde ze CryptoSlate.

Staten betogen dat de contracten misschien de vorm van derivaten hebben, maar in wezen als weddenschappen functioneren. Dit geldt vooral waar er geen geloofwaardig commercieel hedginggebruik is, en gebruikers gewoon geld inzetten op de uitkomst van een wedstrijd voor een uitbetaling.

Aan de andere kant zeggen exploitanten dat evenementencontracten al lang binnen de grondstoffenwetgeving horen en dat een nationale markt niet kan functioneren als elke staat vrij is om hetzelfde federale product als illegaal gokken te classificeren.

Dat is een van de vele redenen waarom dit gevecht zo instabiel aanvoelt.

De consumentenactiviteit die we op voorspellingsmarkten zien is eenvoudig en vertrouwd. Mensen zetten geld in op onzekere uitkomsten en krijgen betaald als ze gelijk hebben.

Het belangrijkste geschil hier is abstract en zit een niveau hoger, in de juridische classificatie van het contract zelf. In het centrum van het gevecht staat een eenvoudig probleem: hetzelfde product kan door federale toezichthouders als een derivaat worden gekaderd en door de staten als gokken.

We zien nu een strijd over de vraag of staten autoriteit zullen behouden over activiteiten die eruitzien en werken als gokken, of dat die autoriteit zal worden opgenomen in federaal financieel toezicht. Het juridische geschil is voorbij Kalshi of één set contracten gegaan, en gaat nu over wie het gokken op basis van evenementen bestuurt zodra het verpakt is als een federaal gecontroleerd marktproduct.

Dat verandert het debat van een brandingargument in een echt juridisch conflict over wie deze markten mag reguleren. Zodra sport het dominante gebruiksgeval voor voorspellingsplatforms werd, werd dit een gevecht over de vraag of een nationaal sportweddenschappenbedrijf onder grondstoffenwetgeving kan opereren zonder ooit de staatslicentiesystemen voor sportboekmakersen binnen te gaan.

Daarom duwen staten als Utah, Arizona en Nevada zo hard. Ze proberen te voorkomen dat gokachtige activiteiten migreren naar een federaal regime waar ze geen controle over hebben.

Waarom productontwerp belangrijk is voor voorspellingsmarkten

Een aanzienlijk deel van deze kwestie zal in de rechtbank worden opgelost. Mensen onderschatten echter het effect dat productontwerp hierop zal hebben.

Een van de redenen waarom voorspellingsmarkten problemen krijgen, is wanneer ze hun criteria versoepelen over wat een goed evenementencontract vormt. De hype eromheen maakt het verleidelijk om snelbewegende en populaire evenementen te vermelden, omdat dat volume genereert.

Maar als deze producten geen precieze definities en onweerlegbare afwikkeling hebben, veranderen ze snel in entertainment-weddenschappen.

Dit betekent dat voorspellingsmarkten kunnen beginnen zich te gedragen als sportboekmakersen nog voordat toezichthouders het opmerken. Ze beginnen daar naartoe te drijven wanneer spektakel en volume precisie overtreffen, en wanneer contracten gebouwd zijn voor aandacht eerst, waarbij de afwikkeling te veel afhangt van interpretatie.

Binaire contracten zien er simpel uit totdat gebruikers de afwikkeling beginnen aan te vechten. Een ja-of-nee-contract is alleen zo goed als de definitie erin. Zodra de voorwaarden die de uitkomst definiëren elastisch worden, begint de markt te leunen op beoordelingen, argumenten en uiteindelijk rechtszaken.

Ross Weingarten, partner en co-voorzitter van de Sports Integrity Group bij Steptoe, zei dat voorspellingsmarkten vanuit consumentenperspectief anders werken dan traditionele sportboekmakersen omdat gebruikers "ja" of "nee" posities tegen elkaar verhandelen, niet tegen een house.

Maar wanneer de vraag troebel wordt, of het antwoord niet duidelijk is, is de binaire vraag plotseling niet zo binair meer.

Daarom variëren sportcontracten zoveel in verdedigbaarheid.

Eenvoudige, moeilijk te manipuleren uitkomsten zijn gemakkelijker te verdedigen, daarom zijn contracten op wedstrijdwinnaars zo populair. In-game props, prestatieclaims, van arbitrage afhankelijke uitkomsten, en alles wat kwetsbaar is voor insider kennis of integriteitsverstoringen bevinden zich op dun ijs.

Het is waar de geloofwaardigheid van de industrie gewonnen of verloren zal worden. Een platform dat eruitziet als een neutrale beurs met zichtbare orderboeken, transparante prijsstelling, onafhankelijke afwikkelingsbronnen en sterke misbruikdetectie heeft een sterkere claim op een federale marktstatus. Een platform dat eruitziet als een bookmaker heeft een veel zwakkere.

De juridische vraag zal in de rechtbank worden opgelost, maar de legitimiteitsvraag zal worden opgelost door de architectuur van het eigenlijke product.

Staten begonnen dit gevecht, maar het Congres zal beslissen waar het eindigt

Staten presenteren dit als een consumentenbescherming- en overheidsbeleidgevecht, en daar zit substantie in die claim. Gelicentieerde sportboekmakersen bevinden zich binnen een regime gebouwd rond leeftijdscontroles, verantwoorde gokfinanciering, integriteitsmonitoring, belastinginning en regels afgestemd op elke jurisdictie. Voorspellingsmarkten dreigen dezelfde activiteit via een federaal kanaal te leiden dat veel van dat systeem omzeilt.

Goldstein is bijzonder duidelijk over de prikkels van de staten en zegt dat het vooral om geld en concurrentie gaat.

Staten zijn echter ook vastberaden om strikte waarborgen op al deze platforms te behouden. Goldstein legde uit dat voorspellingsmarkten veel van de waarborgen omzeilen die zijn ontworpen om consumenten te beschermen, zoals leeftijdsverificaties, toezicht op de integriteit van de spellen en verplichte bijdragen aan gokfondsen.

De American Gaming Association heeft dat argument bot gemaakt en beschuldigt sportgerelateerde voorspellingsmarkten ervan het op staten gebaseerde systeem te omzeilen waarop legale sportweddenschappen zijn gebouwd. De competities passen zich ook in realtime aan. MLB's deal met Polymarket en zijn memorandum met de CFTC over integriteitssamenwerking komen neer op een erkenning dat deze markten nu te groot zijn om te negeren.

De escalatie in Arizona en Nevada laat zien hoe serieus dit is geworden. Arizona's strafrechtelijke zaak verplaatste het geschil uit de vertrouwde zone van staken en afzien brieven naar vervolgingsgebied. Nevada's bevelsschrift toonde aan dat ten minste één rechtbank, voorlopig, bereid is deze producten te behandelen als niet-gelicentieerde sportpools onder staatswetgeving. Dit zijn beide pogingen om de industrie terug te dwingen onder staatscontrole voordat federale marktwetgeving verhardt tot een permanente oplossing.

Weingarten legde echter uit dat niet alle rechtbanken het eens zijn dat sportevenementencontracten neerkomen op ongelicentieerde sportweddenschappen die onderworpen zijn aan staatswetgeving.

Daarom zal het eindspel waarschijnlijk geen schone zegen of schoon verbod opleveren. CFTC heeft ondubbelzinnig verklaard dat het gelooft dat het exclusieve jurisdictie heeft over voorspellingsmarkten zoals Kalshi en Polymarket, en staten blijven hun toezicht claimen.

Maar de nieuwste wending in het verhaal is belangrijker dan dit alles, omdat het de terugslag nu uitbreidt tot ver voorbij individuele staten. Het bipartisan wetsvoorstel aangekondigd op 23 maart stelt dat sport- en casino-achtige contracten helemaal uit federaal gereguleerde voorspellingsmarkten zouden moeten worden gesneden.

Dat is een veel gevaarlijker voorstel voor de industrie omdat het een van haar kernaannames doorbreekt: dat als voorspellingsmarkten het federale versus staatsgevecht winnen, sportcontracten hen zullen overleven.

Dit verandert het terrein op een veel fundamentelere manier. De industrie hoeft zich niet langer zorgen te maken of rechtbanken sportcontracten als gokken onder staatswetten zullen behandelen, maar of het Congres zal beslissen of ze überhaupt op gereguleerde voorspellingsmarkten zouden moeten worden aangeboden.

Het eindspel is nu een gevecht over categorieën, niet alleen jurisdictie. Staten klagen, de CFTC schrijft zijn eigen regels, en wetgevers hebben besloten dat sommige evenementencontracten in de eerste plaats niet toegestaan zouden moeten worden.

Daarom is de meest plausibele bestemming die we zullen bereiken een hybride regime, met strakkere federale regels, meer categoriebeperkingen, meer bewakingseisen, meer druk rond contractduidelijkheid en strengere verwachtingen rond hoe deze producten worden vermarkt.

Platforms mogen zichzelf nog steeds beurzen noemen, maar ze zullen het moeten bewijzen in de manier waarop ze hun contracten ontwerpen, afwikkelen, bewaken en presenteren.

Dit is geen tijdelijke opflakkering in een nichemproduct dat in de volgende cyclus zal verdwijnen, want of je het nu leuk vindt of niet, voorspellingsmarkten zijn er om te blijven. We staan aan het begin van een fundamenteel gevecht over waar financiën eindigen en gokken begint, en het proces kan jaren duren.

Voorspellingsmarkten vonden hun massapubliek door dichter bij sportweddenschappen te komen. Nu moeten ze het antwoord geven op de vraag die succes creëerde: kunnen ze dat publiek behouden terwijl ze rechtbanken, toezichthouders en het publiek overtuigen dat ze nog steeds iets betekenisvol anders zijn?