Gegevens overzetten

Toen het Huis van Afgevaardigden afgelopen december wetsvoorstel nr. 87 goedkeurde, leken consumenten een overwinning te hebben behaald. De voorgestelde Roll Over Internet Data Act beoogde tegemoet te komen aan de publieke frustratie over vervallende datasaldi en ervoor te zorgen dat ongebruikte datatoewijzingen worden overgedragen.

Ik begrijp de frustratie. Ik deel die. Maar toch kan ik HB 87 in zijn huidige vorm niet steunen. Het wetsvoorstel heeft onbedoelde gevolgen, en die gevolgen zullen waarschijnlijk het hardst aankomen bij juist de gebruikers die het beweert te beschermen — de prepaid-gebruikers die alleen opladen wanneer contant geld het toelaat.

HB 87 vereist dat alle internetserviceproviders klanten toestaan ongebruikte data van dagelijkse, wekelijkse of maandelijkse pakketten over te dragen. Ze zullen niet vervallen, maar worden in plaats daarvan toegevoegd aan de volgende abonnementsperiode. En eventuele opgebouwde ongebruikte data aan het einde van het jaar kunnen worden omgezet in kortingen.

Vandaag de dag is overdracht bij postpaid-abonnementen slechts voor één maand, als een functie van het abonnement en niet als een verplichte verplichting. En er is geen accumulatie tot het einde van het jaar, en geen omzetting in kortingen. Voor prepaid-klanten wordt ongebruikte data niet overgedragen buiten de abonnementsperiode, tenzij de service voor data zonder vervaldatum is.

Als het Congres accumulatie en kortingen verplicht stelt, dan zal het providers dwingen een voortdurende verplichting aan hun klanten te erkennen die verder gaat dan een kalenderjaar. Ze zullen dan systemen moeten bouwen om waarde later te volgen, te verifiëren en toe te passen. Dit brengt kosten met zich mee die zullen terugkeren als hogere prijzen of kleinere datatoewijzingen.

Voor prepaid- en postpaid-gebruikers die data-promotieaanbiedingen kopen, vereist het wetsvoorstel dat ongebruikte datatoewijzing wordt overgedragen, maar alleen als de abonnee direct na afloop van de promotie verlengt. Als de abonnee niet verlengt, daalt de ongebruikte toewijzing met 20% per dag tot verlenging. Als het abonnement na vijf dagen niet is verlengd, vervalt ongebruikte data onder wat lijkt te zijn een wettelijk vastgelegd vervalschema.

Volgens de huidige praktijk verlopen prepaid-promoties doorgaans, en dalen ongebruikte toewijzingen meestal tot nul bij vervaldatum, tenzij het product uitdrukkelijk is ontworpen als data zonder vervaldatum. Sommige providers verkopen al pakketten die specifiek op de markt worden gebracht voor data die geldig blijft totdat het volledig is verbruikt.

Bestaande regelgeving beschermt al de waarde van prepaid-consumenten door middel van een oplaadgeldigheid van één jaar, in plaats van verplichte overdracht van promotie-data. Toezichthouders hebben niet vereist dat elke promotietoewijzing wordt overgedragen, en ze hebben postpaid-abonnementen niet gedwongen om ongebruikte data voor onbepaalde tijd mee te dragen.

In de praktijk is elke overdracht die u vandaag ziet een productfunctie die een provider kiest aan te bieden. Het is niet verplicht. De bestaande structuur behoudt keuze. Prepaid-consumenten kunnen tijdsgebonden promoties kiezen wanneer ze lage prijzen en grote volumes voor een korte periode willen, of ze kunnen betalen voor flexibiliteit door langere geldigheid of aanbiedingen zonder vervaldatum. Postpaid-gebruikers kunnen abonnementen kiezen die overdracht binnen een gedefinieerd venster bevatten.

De markt biedt opties omdat regelgeving niet alle aanbiedingen in één mal dwingt. HB 87 is van plan dat te veranderen. Het zou overdracht veranderen van een optionele functie in een universeel recht voor zowel prepaid- als postpaid-gebruikers, onder voorwaarden. En dit is waar het Congres en ik uit elkaar gaan. Als postpaid- en prepaid-abonnee vind ik de huidige structuur werkbaar.

Telecombedrijven verkopen capaciteit en toegang tot een netwerk. Een data-promotie lijkt op een sportschoollidmaatschap. Je betaalt voor toegang binnen een gedefinieerde periode. Als je maar twee keer per maand gaat, geeft de sportschool geen restitutie voor de rest van de maand. De sportschool prijst lidmaatschappen op de aanname dat niet iedereen elke dag zal komen opdagen.

In telecommunicatie prijzen providers promoties met een vergelijkbare aanname. Sommige gebruikers verbruiken elke eenheid. Velen doen dat niet. Gemiddeld gebruik valt vaak onder de 100%. Vervaldatums en geldigheidsperiodes functioneren als limieten die goedkope, tijdsgebonden promoties levensvatbaar maken. Ze helpen providers ook om piekbelasting te beheren en het risico van langlevende verplichtingen te verminderen.

Ik vrees dat HB 87 voorziet in een verplichte productarchitectuur die uiteindelijk de prijzen voor iedereen zal verhogen. Het zal providers drijven naar accumulatie, overdracht en kortingsomzetting. Dit zal het gebruik opdrijven en de periode verlengen waarin de provider een verplichting voor ongebruikte toewijzing moet dragen.

Kortom, het wetsvoorstel behandelt ongebruikte data als opgeslagen waarde die moet worden overgedragen en, in sommige gevallen, later moet worden omgezet in kortingen die bruikbaar zijn voor toekomstige betaling. Deze verschuiving zal economische gevolgen hebben. Providers zullen voorzieningen moeten treffen voor die verplichtingen, wat resulteert in hogere operationele kosten.

Providers zullen ook proberen risico's beter te beheren door aanbiedingen te vereenvoudigen, regels aan te scherpen en creatieve promoties te vermijden die klachten uitlokken. Na verloop van tijd zullen nieuwe kosten en risico's naar boven komen in prijsaanpassingen. We kunnen dus hogere prijzen voor promoties verwachten, kleinere toewijzingen, minder promotievarianten en meer beperkende gebruikscontroles.

Ik ben er zeker van dat veel consumenten zo'n uitkomst niet zullen verwelkomen, vooral degenen die overleven op kleine wekelijkse opladingen. Bovendien missen prepaid-gebruikers met lagere inkomens vaak onmiddellijke verlengingsvensters door gebrek aan contant geld. Ze rekken promoties op en laden alleen op wanneer ze geld hebben. HB 87 straft dat gedrag met een verval van 20% per dag en een harde limiet na vijf dagen. Hoewel het wetsvoorstel beweert het publiek te beschermen, straffen de mechanismen de armen.

HB 87 wacht nog op actie van de Senaat voordat het wet kan worden. Dit geeft wetgevers tijd om de aanpak te verbeteren. Als het doel consumentenbescherming is, kunnen toezichthouders veel daarvan bereiken zonder een enkel ontwerp op elk abonnement af te dwingen. Ze zouden de vermindering van 20% per dag moeten verwijderen omdat het de mensen straft die het het minst verdienen.

Als wetgevers blijven aandringen op het verplicht stellen van overdracht, is het misschien beter om voorspelbare limieten in te stellen. Sta een gedefinieerd overdrachtsvenster toe dat gekoppeld is aan de promotieduur als verlenging plaatsvindt vóór vervaldatum. Of stel een maximaal opgebouwd saldo of een maximale overdrachtsperiode in. Kortom, maak het voorspelbaar, niet onbeperkt.

Een optie is om de huidige praktijk van postpaid-data die wordt overgedragen naar de volgende maand te handhaven en dit algemeen toe te passen op alle abonnementen. Accumulatie is tijdsgebonden, zonder omzetting. En laat de klant een abonnement kiezen dat hij kan maximaliseren. Voor prepaid kan dezelfde maandelijkse overdracht van toepassing zijn.

Kortom, geef telecombedrijven bewegingsruimte. Concurrentie zou productdiversiteit moeten stimuleren. Regelgeving zou duidelijkheid en eerlijkheid moeten handhaven, niet de mechanismen van elke promotie moeten dicteren. Het verplicht stellen van overdracht en kortingen aan het einde van het jaar loopt het risico een premiumfunctie om te zetten in een universele verplichting, en vervolgens te doen alsof het geen kosten heeft.

Data die niet vervalt, kost doorgaans meer. Daarom is overdraagbare data een premiumfunctie. Als we die functie die nu wordt genoten door mensen die ervoor willen betalen, nemen en verplicht stellen voor iedereen, dan negeren we waarom het in de eerste plaats premium was. In plaats van de armen een gratis lunch te geven, kan het wetsvoorstel hen dwingen een duurdere lunch te kopen.

Marvin Tort is een voormalig hoofdredacteur van BusinessWorld en een voormalig voorzitter van de Philippine Press Council

matort@yahoo.com