De toiletten op de nieuwste supercarrier van de Amerikaanse marine raken nog steeds verstopt

Het nieuwste nucleair aangedreven supercarrier van de Amerikaanse marine, USS Gerald R. Ford (CVN-78), is herhaaldelijk omschreven als het meest geavanceerde en capabele oorlogsschip ter wereld. CVN-78 kreeg echter te maken met talrijke vertragingen en kostenoverschrijdingen tijdens de bouw, en één probleem blijft onopgelost.

Het Vacuüm-, Verzamel-, Opslag- en Overdrachtssysteem blijft verstopt raken, meer dan vijf jaar nadat het probleem voor het eerst werd geïdentificeerd.

NPR meldde deze week dat de dienst heeft geworsteld met herhaalde storingen aan het VCHT, dat vergelijkbaar is met systemen die op cruiseschepen worden gebruikt.

"Het gebruikt minder water, maar het systeem dat door USS Ford wordt gebruikt, is complexer. Storingen zijn gemeld sinds het $13 miljard kostende vliegdekschip voor het eerst werd ingezet in 2023," legde NPR uit.

Een Probleem Dat De Marine Had Moeten Zien Aankomen

Wat het probleem met CVN-78 opmerkelijk maakt, is dat de Amerikaanse marine al VCHT-problemen had ondervonden met de USS George H.W. Bush (CVN-77), het laatste nucleair aangedreven supercarrier van de Nimitz-klasse. Het was het eerste oorlogsschip van de Amerikaanse marine uitgerust met het op vacuüm gebaseerde rioleringssysteem.

In 2011 waren alle 423 toiletten op CVN-77 bij twee gelegenheden tegelijkertijd buiten gebruik.

Volgens een rapport van The Washington Post destijds moesten matrozen hun toevlucht nemen tot urineren in douches of in de industriële wastafels op hun werkplekken. Sommige mannelijke matrozen gebruikten ook flessen en gooiden de inhoud overboord, terwijl vrouwelijke matrozen het zo lang ophielden dat sommigen gezondheidsproblemen ontwikkelden.

Marinefunctionarissen gaven de schuld aan matrozen die "ongepast materiaal" doorspoelden, waaronder shirts, ondergoed, sokken, vrouwelijke hygiëneproducten, eetgerei en zelfs dweilkoppen.

Bij minstens twee gelegenheden tijdens de maidentrip van CVN-77 waren alle heads – de marinetermijn voor toiletten die dateert uit de tijd van zeilschepen toen de plek waar de bemanning zich kon ontlasten helemaal vooraan was aan weerszijden van de boegspriet – buiten gebruik.

Er werden alleen al in 2011 zo'n 10.000 uur besteed aan het proberen op te lossen van de problemen.

Een rapport van het Government Accountability Office van maart 2020, Navy Shipbuilding: Increasing Focus on Sustainment Early in the Acquisition Process Could Save Billions, identificeerde 150 systemische onderhoudsproblemen met CVN-78, waaronder de toiletten, waarvan werd vastgesteld dat ze te klein waren voor de massieve oorlogsschepen.

"De marine gebruikte een gloednieuw toilet- en rioleringssysteem op de CVN 77 en 78, vergelijkbaar met wat in een commercieel vliegtuig zit, maar opgeschaald voor een bemanning van meer dan 4.000 mensen. Om de onverwachte en frequente verstopping van het systeem aan te pakken, heeft de marine bepaald dat het regelmatig het rioleringssysteem van de CVN 77 en 78 met zuur moet doorspoelen, wat een ongeplande onderhoudsactie is voor de gehele levensduur van het schip."

Hoewel de zuurspoeling het systeem wel schoonmaakt, kost het meer dan $400.000 elke keer dat het wordt uitgevoerd, en de Amerikaanse marine moet nog bepalen hoe vaak het proces wordt uitgevoerd.

Verstopte Leidingen

Het VCHT maakt gebruik van vacuümachtige zuigkracht om afval door bijna 250 mijl aan leidingen naar behandelingstanks te trekken, waar het kan worden gereinigd en terug naar zee kan worden geleid. Het systeem werkt in twee primaire secties, en als één sectie vacuümdruk verliest door een verstopping, worden alle toiletten op het schip onbruikbaar. Bij één storing die het hele schip trof op CVN-77 duurde het naar verluidt 35 uur zonder rust om het te repareren. Het probleem werd verergerd door het gebrek aan een "back-up"-plan, zoals verplaatsbare toiletten of de zogenaamde "wag bags", plastic zakken die zijn ontworpen om menselijk afval vast te houden.

Een complicerende factor aan boord van USS Gerald R. Ford is dat het het eerste vliegdekschip is met genderneutrale toiletten zonder urinoirs. De Amerikaanse marine besloot de flexibiliteit in de verblijfsregelingen voor de bemanning te vergroten, maar sindsdien hebben critici verschillende problemen opgemerkt, waaronder dat minder dan 18% van de matrozen in de Amerikaanse marine vrouwen zijn en dat elk toilet meer ruimte inneemt dan een aan de muur gemonteerd urinoir.

CVN-78 is meer dan 7 maanden ingezet sinds vertrek uit Naval Station Norfolk, en het is onduidelijk wanneer de laatste zuurspoeling werd uitgevoerd.

Een dergelijk proces is iets dat alleen kan worden afgehandeld in marinewerven en onderhoudsfaciliteiten. Het kan niet op zee worden uitgevoerd vanwege complexiteit en milieuoverwegingen.

De VCHT-problemen zijn toegenomen tijdens de huidige inzet.

"Elke dag dat de volledige bemanning aanwezig is op het schip, is er een storingsmelding gedaan voor het scheepspersoneel om een deel van het VCHT-systeem te repareren of te ontstoppen, sinds juni 2023, een ongedateerd document dat aan NPR is verstrekt door de Amerikaanse marine, via een verzoek op grond van de Freedom of Information Act.

De Amerikaanse marine blijft het probleem aanpakken, en één oplossing zou kunnen zijn om de onderhoudsteams uit te breiden, wat betekent dat er meer matrozen op CVN-78 zullen zijn, ook al was het ontworpen met automatisering om de bemanningsgrootte te verminderen.

De toiletten op USS Gerald R. Ford zijn slechts één van verschillende nieuwe systemen die niet helemaal hebben gepresteerd zoals verwacht. Het duurde enkele maanden om problemen met de munitieliften aan te pakken, terwijl president Donald Trump kritisch is geweest over de geavanceerde elektromagnetische katapulten, die waren ontworpen om het uitvalspercentage te verhogen.

Trump heeft opgeroepen tot het terugkeren naar de beproefde, maar minder efficiënte, stoomkatapulten door de Amerikaanse marine. Hij heeft echter niets gezegd over de toiletten.

Toch hebben andere experts gesuggereerd dat het een vergissing kan zijn geweest om het VCHT op de oorlogsschepen te gebruiken. Wat was ontworpen voor een cruiseschip dat regelmatig terugkeert naar de haven, is misschien niet zo effectief op een nucleair aangedreven supercarrier met onbeperkt bereik en uithoudingsvermogen dat weken of langer op zee doorbrengt.

"Misschien is dit een voorbeeld waar ze het oude systeem hadden moeten behouden in plaats van achter de nieuwe technologie aan te gaan," vertelde Bryan Clark van het Hudson Institute aan NPR.

Voorlopig spoelt de Amerikaanse marine regelmatig geld door het afvoerputje met VCHT en soms weinig anders.