De afgelopen dagen hebben Israëlische luchtaanvallen minstens 40 mensen gedood en heeft het leger evacuatiebevelen uitgevaardigd voor bewoners van tien dorpen en steden in zuidelijk Libanon, waar het een veiligheidsbufferzone heeft ingesteld.
Volgens premier Benjamin Netanyahu is deze zone nodig om Israël te beschermen tegen toekomstige aanvallen van de militante groepering Hezbollah. Hij zei dat die zone "veel sterker, intenser, continuër en solider is dan we eerder hadden".
Critici stellen echter dat Israël het "Gaza-draaiboek" toepast in deze bufferzone, waarbij het zijn acties in Gaza spiegelt na een fragiel staakt-het-vuren dat vorig oktober werd overeengekomen.
Militair gezien slaat Israël een al verzwakte Hezbollah zo hard mogelijk om haar capaciteiten uit te putten en haar uit haar bolwerk in zuidelijk Libanon te verdrijven.
Israël noemt deze strategie "het gras maaien". Het beschouwt deze strategie al lang als de beste manier om een zekere mate van afschrikking te bewerkstelligen tegen Hamas en Hezbollah, die niet verslagen kunnen worden via conventionele militaire middelen.
Net als in Gaza wil Israël ook de bufferzone onleefbaar maken voor bewoners. Eind maart verklaarde de Israëlische minister van Defensie Israel Katz:
Als onderdeel hiervan heeft Israël alle bruggen over de Litanirivier verwoest, waardoor zuidelijk Libanon effectief geïsoleerd is van de rest van het land. Het vernietigt ook systematisch of beschadigt ernstig steden, dorpen en infrastructuur in de regio.
Dit "Gaza-draaiboek" heeft een aanzienlijke menselijke tol geëist. Sinds dit laatste conflict met Hezbollah begin maart begon, hebben Israëlische aanvallen meer dan 2.600 Libanezen gedood en nog eens 1,2 miljoen mensen uit hun huizen verdreven.
Netanyahu raakt in de val
Toch, ondanks vele successen tegen Hezbollah, dreigt Netanyahu te ver te gaan in zijn beweringen dat hij een van Israëls aartsvijanden kan verslaan.
Decennialang hebben opeenvolgende Israëlische regeringen, met name die onder leiding van Netanyahu, het Israëlische publiek ervan overtuigd dat Israël en Hezbollah verwikkeld zijn in een existentiële strijd.
Veel Israëliërs verwachten nu dat Netanyahu zijn belofte nakomt en hen eindelijk voor altijd van deze dreiging verlost.
In een recent onderzoek van het Israel Democracy Institute steunde 80% van de respondenten de voortzetting van de strijd tegen Hezbollah, ongeacht een mogelijke vredesovereenkomst tussen de VS en Iran, en zelfs als dit spanningen met de regering-Trump zou veroorzaken.
Dit vormt een politieke bedreiging voor Netanyahu, want hij dreigt vast te lopen tussen twee tegengestelde realiteiten.
Een valse belofte waarmaken
De eerste draait om de strategie van "het gras maaien". Deze strategie heeft lang gediend als goede propaganda en als voorbeeld van hoe de regering haar volk beschermt. Maar het was nooit bedoeld om de dreigingen van Hezbollah of Hamas volledig te verslaan.
Als het op Hezbollah aankomt, kan het Israëlische leger simpelweg geen verzetsbeweging volledig verslaan die zo ingebed is in het sociale, politieke en culturele weefsel van Libanon. Dit zou niet alleen een militaire overwinning vereisen, maar ook de onderwerping van haar aanhangers en de delegitimering van haar ideologie.
De bedoeling van de strategie van "het gras maaien" is om de dreigingen van Hezbollah en Hamas te beheersen, niet om hen te vernietigen.
Als Israël in staat is aanzienlijke schade toe te brengen aan hun politieke en militaire capaciteiten – naast het vernietigen van lokale infrastructuur – worden de groepen gedwongen zich te richten op overleven en herstel, in plaats van op het bedreigen van Israël.
Vanuit Israëls perspectief biedt dit enige ademruimte totdat de dreiging opnieuw opduikt en het tijd is om "het gras opnieuw te maaien".
Vanuit politiek perspectief stelt deze strategie Israël ook in staat zijn voortdurende militaire operaties te rechtvaardigen. Dit is de hoeksteen geweest van Netanyahu's politieke heropleving na de Hamas-aanvallen van 2023, waardoor hij een voortdurend crisisgevoel kon handhaven dat steeds hogere niveaus van geweld vereist.
Maar Netanyahu heeft het verhaal veranderd, van het enkel "beheren" van Israëls conflict met zowel Hezbollah als Hamas, naar het "ontmantelen" van de groepen en het "de klus afmaken".
Het is duidelijk dat het Israëlische publiek wil dat Netanyahu deze belofte nakomt.
Trump dwingt zijn hand
De tweede realiteit waarmee Netanyahu geconfronteerd wordt, is de mogelijkheid dat de Amerikaanse president Donald Trump akkoord gaat met een permanent staakt-het-vuren met Iran, waardoor Israël gedwongen wordt zijn vijandelijkheden tegen Hezbollah te staken.
Sinds het voorlopige staakt-het-vuren tussen de VS en Iran probeert Netanyahu Israëls conflicten met Iran en Hezbollah te scheiden. Dit zou hem in staat stellen de militaire operaties tegen Hezbollah voort te zetten en een belangrijke strategische overwinning op te eisen.
Maar Iran eist dat elk staakt-het-vuren dat het met de VS bereikt, Hezbollah omvat.
Dit brengt Netanyahu in een lastige positie. Als hij instemt met een permanent vredesakkoord, laat dat een zwaar gewonde maar nog niet vernietigde Hezbollah in stand. Met Hamas en het Iraanse regime ook nog intact (zij het zwaar gewond), zou dit een drievoudige ramp voor Netanyahu betekenen.
De reacties beginnen al. Vorige maand beschuldigde de Israëlische oppositieleider Yair Golan Netanyahu van liegen:
Dergelijke kritiek zou een enorm effect kunnen hebben op de Israëlische verkiezingen, die voor het einde van dit jaar gepland staan.
Netanyahu is wanhopig om deze verkiezingen te winnen om zijn langlopend corruptieproces uit te stellen. Daarom zou hij er niet van gediend zijn het risico te nemen de band met het Israëlische publiek te verbreken over zijn belofte om Hezbollah af te maken. Dit kan echter betekenen dat hij breekt met de VS en zijn essentiële militaire, politieke en diplomatieke steun.
Hoewel de strategie van "het gras maaien" Netanyahu nieuw politiek leven gaf na de aanvallen van Hamas op 7 oktober, kan zijn onvermogen om zijn retoriek te laten overeenkomen met werkelijke resultaten nu zijn achilleshiel blijken te zijn.
Martin Kear, Docent, Afdeling Bestuur en Internationale Betrekkingen, Universiteit van Sydney
Dit artikel is herpubliceerd vanuit The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees het originele artikel.
