Minimumlonen zijn bedoeld om werknemers te beschermen tegen oneerlijke beloning. Volgens Pia Charmane de Jesus, adjunct-uitvoerend directeur van de National Wages and Productivity Commission (NWPC), zijn deze lonen specifiek bedoeld voor "kwetsbare werknemers" die doorgaans een gebrek hebben aan opleidingsniveau, vaardigheden of de capaciteit om zich te organiseren in een vakbond.

Maar voor vakbonden en sommige wetgevers heeft ons huidige systeem voor het vaststellen van het minimumloon het tegenovergestelde gedaan van wat de bedoeling was.

Voor hen heeft het de loonkloof tussen werknemers binnen en buiten Metro Manila die exact hetzelfde werk doen op oneerlijke wijze vergroot. Ze beweren ook dat de Regional Tripartite Wages and Productivity Boards (RTWPBs) traag hebben gereageerd op sociaaleconomische ontwikkelingen, wat heeft geleid tot bedroevende lonen die geen gelijke tred hebben gehouden met de stijgende kosten.

"Filipijnse werknemers hebben zich door de [zesendertig jaar durende] geschiedenis van het geregionaliseerde loonregime heen geworsteld en het een groot falen bevonden. Ze eisen nu dat het wordt afgeschaft en dat de Filipijnen terugkeren naar het regime van een uniform nationaal minimumloon dat gebaseerd is op het gezinsleefbaar loon," stond er in een deel van een wetsvoorstel in het Huis dat pleit voor een nationaal minimumloon.

Als je naar de cijfers kijkt, hebben deze eisen zin. De kloof tussen de dagelijkse minimumlonen in Metro Manila en de rest van de regio is alleen maar blijven groeien sinds de RTWPBs voor het eerst werden opgericht in 1989.

Het nationale minimumloon van P1.200 waar sommige groepen om vragen, is ook gebaseerd op het heersende gezinsleefbaar loon, of het loon dat een gezin met vijf leden nodig heeft voor hun voedsel, levensbehoeften en toewijzingen voor spaargelden of investeringen voor sociale zekerheid, volgens de definitie van de NWPC.

De berekening van gezinsleefbare lonen door de IBON Foundation toont minimumlonen, zelfs binnen specifieke regionale contexten.

Voor de NWPC is de kwestie genuanceerder dan dat. Volgens De Jesus zijn minimumlonen het resultaat van zorgvuldig onderzoek dat de volgende factoren in evenwicht brengt, die van regio tot regio verschillen:

• behoeften van werknemers en hun gezinnen, waaronder het gezinsleefbaar loon
• de capaciteit van werkgevers om te betalen
• vereisten voor de economische en sociale ontwikkeling van de regio in het algemeen.

Het verstoren van dit evenwicht kan leiden tot "onbedoelde gevolgen," aldus de NWPC, zoals banenverlies, bedrijfssluitingen, minder werkgelegenheid en inflatie. Maar zelfs economen hebben uiteenlopende perspectieven op de werkgelegenheidseffecten van verhogingen van het minimumloon, waarbij moderne academici zoals JC Punongbayan zeggen dat "het oordeel nog niet geveld is" over de kwestie.

Ondertussen blijven argumenten voor en tegen algemene loonsverhogingen en een breder nationaal minimumloon de Filipijnen verdelen. Maar om die argumenten grondig te begrijpen, is het belangrijk te weten hoe het huidige systeem voor het vaststellen van het minimumloon werkt.

Dit is wat u moet weten.

Hoe ons minimumloonssysteem tot stand is gekomen

Minimumlonen werden voor het eerst vastgesteld in 1951, via Republic Act No. 602 oftewel de Minimum Wages Law. Vanaf die tijd tot 1989 waren minimumlonen grotendeels uniform in het hele land, waarbij Metro Manila en de rest van het land ofwel dezelfde minimumlonen hadden of met verschillen van maximaal P1.

In deze periode lagen de loonvaststellingsfuncties voornamelijk bij het Congres, hoewel de President die taak ook een aantal jaren overnam.

Maar zelfs toen waren er problemen met de wetgevende molen die over het algemeen traag was, waarbij wetten jaren in beslag namen om te worden aangenomen, aldus De Jesus. Daarom werden er pogingen ondernomen om looncommissies op te richten die deze loonvaststellingsfunctie konden overnemen, aldus De Jesus. Dergelijke commissies waren vaak van korte duur — tot 1989, toen de Wage Rationalization Act in werking trad.

Deze wet creëerde de NWPC en RTWPBs die de taak op zich namen om minimumlonen in de Filipijnen vast te stellen. De loonraden werden specifiek opgericht voor drie hoofdredenen, aldus De Jesus:

• Om het proces van minimumloonverhoging te depolitiseren en te versnellen
• Om de verschillen in de sociaaleconomische ontwikkeling van de regio's te erkennen
• Om het loonvaststellingsproces te decentraliseren naar het lokale niveau en de mensen te betrekken die er direct door worden beïnvloed

Hoe minimumlonen worden vastgesteld

De Jesus zei dat het huidige minimumloonvaststellingsproces van de Filipijnen is gebaseerd op twee hoofdbronnen: gegevens en de expertise van de RTWPBs.

Er zijn 10 criteria die worden gebruikt om het minimumloon te bepalen.

Deze criteria worden beoordeeld aan de hand van gegevens, die de NWPC "proxy-indicatoren" noemt.

Deze proxy-indicatoren worden gebruikt om basisbedragen te berekenen die vervolgens worden onderworpen aan simulaties, maar De Jesus verduidelijkte dat er geen specifiek gewicht noch een rigide formule bestaat om het minimumloon te bepalen.

Ze legde uit dat dit is omdat ze ruimte willen voor de expertise van de loonraden. De samenstelling van de tripartiete raad met drie sectoren — overheid, bedrijven en werknemers — was bedoeld voor eerlijke vertegenwoordiging en praktijkervaring om in aanmerking te worden genomen in het loonvaststellingsproces.

Dit systeem zou moeten resulteren in een "holistische" minimumloonvaststellingscyclus, vertelde De Jesus aan Rappler. Anders, zei ze, zou een roekeloos berekend minimumloon kunnen leiden tot nog slechtere uitkomsten voor werknemers, bedrijven en de regio in het algemeen.

De minimumloonvaststellingscyclus

In de meeste gevallen vindt de minimumloonvaststellingscyclus jaarlijks plaats. Zowel de raad als gewone burgers die een verzoekschrift indienen, kunnen het proces voor het herzien van het bestaande minimumloon initiëren.

Dit proces mag beginnen 60 dagen voor de verjaardag van de bestaande minimumloonbeschikking. Ze legde uit dat deze vereiste periode van één jaar "regelmaat" op twee manieren moet waarborgen: om bedrijven een duidelijke planningshorizon te bieden en om reguliere werknemers tijd te geven om zich aan te passen aan prijsverschuivingen.

Maar er zijn gevallen waarin dat proces eerder kan worden gestart, zolang er "dringende en redelijke gronden" zijn om het herzieningsproces eerder te beginnen, aldus De Jesus.

"Het proces is dat zij een brief moeten kunnen schrijven aan de commissie (NWPC) [met de mededeling dat er] dringende en redelijke gronden zijn voor ons om het herzieningsproces te starten," zei ze.

Als het verzoek wordt ondersteund door gegevens en de NWPC het eens is met hun bevindingen, zal de regionale loonraad het groene licht krijgen om de minimumloonvaststellingscyclus vroeg te starten.

Groeiende kloof

Vanwege dit beleid zijn de minimumlonen in de Filipijnen in verschillende tempo's gegroeid. Hoewel de NWPC zegt dat dit opzettelijk is om rekening te houden met regionale verschillen, tonen de gegevens ook aan dat de kloven jaar na jaar alleen maar zijn gegroeid.

Metro Manila heeft consequent de hoogste minimumlonen in het land gehad, terwijl BARMM, Regio I en Regio IVA onderaan de ranglijst zijn blijven hangen.

En zelfs binnen sommige regio's zijn er verdere onderscheiden op basis van industrie, bedrijfsgrootte en klassen van steden die de loonkloven nog verder hebben vergroot.

Naarmate de jaren verstreken, hebben deze schrijnende verschillen geleid tot ontevreden werknemers en bezorgde wetgevers die steeds nadrukkelijker eisen dat er een systeem komt dat rechtvaardige lonen garandeert.

Van haar kant werkt de NWPC actief aan het verbeteren van het loonvaststellingsproces, aldus De Jesus. Ze werkt aan een nieuwe definitie voor het sterk betwiste gezinsleefbaar loon, terwijl er al lang inspanningen zijn om de loonclassificaties binnen elke regio verder te vereenvoudigen.

Maar zoals het er nu voor staat, heeft de NWPC herhaaldelijk verklaard dat het slechts een uitvoerend orgaan is. Terwijl het zijn gegevens en bevindingen presenteert aan het Congres, zal de wetgeving beslissen of de Filipijnen zijn regionale loonraden al dan niet behoudt.

Tot nu toe zijn wetsvoorstellen voor loonsverhogingen met zelfs kleinere bedragen keer op keer mislukt. Maar kan de woede over het huidige loonvaststellingssysteem uiteindelijk worden omgezet in een nationaal minimumloon van P1.200? – Rappler.com