De ondergang van Leicester City is een overwinning voor Manchester United

Na de degradatie van Leicester City ontstonden er twee neerbuigende verhalen.

​Het eerste verhaal schildert de degradatie af als het tragische einde van de sprookjesachtige opkomst van de Foxes uit de anonimiteit.

Het tweede, aangewakkerd door Gary Lineker en anderen, suggereert dat de recente successen van Leicester opwegen tegen de pijn van de degradatie.

De suggestie dat Foxes-supporters dankbaar zouden moeten zijn voor vroegere prestaties is niet nieuw.

Sinds Leicester City in 2015 tegen alle verwachtingen in de Premier League-titel won, is er een gestage stroom van kritiek op fans die het lef hadden te denken dat slechte prestaties niet acceptabel waren.

Toen de club vorig jaar uit de Premier League degradeerde, maakte voormalig Foxes-middenvelder Robbie Savage een soortgelijk punt.

"Als je het aan elke Leicester-fan vraagt, ik weet dat er nu frustratie is, maar als je tien jaar geleden aan elke Leicester-fan had gezegd dat er ups en downs zouden zijn, maar dat je de Premier League en de FA Cup zou winnen."

Zijn co-presentator op de BBC die avond, Darren Fletcher, onderbrak hem en voegde eraan toe: "En spelen in de Champions League en de kwartfinales bereiken tegen Atletico Madrid."

Toch mist dit argument een cruciaal, vaak genegeerd punt.

De muur waar de club tegenaan liep toen het probeerde door te breken naar de elite.

Tussen 2019 en 2021 eindigde de club twee keer als vijfde en daarna als achtste. In die drie seizoenen stonden ze vaak op de drempel van Champions League-kwalificatie, maar vielen ze op het laatste moment terug.

De financiële verstoring door COVID-19 trof zowel de vermogende eigenaren als de financiële positie van de club, en de club herstelde zich nooit echt van de tegenslag.

Maar de echte winnaar van de neergang van Leicester City — een club buiten de traditionele Engelse voetbalelite — zijn de gevestigde clubs zoals Manchester United of Tottenham Hotspur, die nu wat gemakkelijker kunnen ademhalen in de wetenschap dat de Foxes, die hen recentelijk overtroffen, waarschijnlijk weer minder van een bedreiging zullen zijn.

De onzekerheid die de East Midlands-club veroorzaakte, bracht deze reuzen in verwarring, of in ieder geval het risico daarop was groot genoeg om een European Super League voor te stellen toen de pandemie de inkomstenstromen van het voetbal verwoestte.

Het ESL-project dat door de grote zes van het Engelse voetbal werd gepromoot — Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester City, Manchester United en Tottenham Hotspur — is uiteindelijk mislukt. Maar even gleed het masker af; clubs zoals Leicester City beseften waartegen ze werkelijk opbotsten.

De toenmalige manager van Leicester City, Brendan Rodgers, vatte de gevoelens samen ten aanzien van degenen die de meritocratie wilden ondermijnen die teams zoals het zijne in staat stelde te dromen.

"Mijn taak toen ik hier kwam was de markt te verstoren. Ik wilde weten wat de top zes definieerde, en dat is duidelijk geld," zei hij.

"Wat we allemaal moeten doen is het spel beschermen; het gaat om concurreren en vooruitgaan op basis van verdienste."

Ondanks het mislukken van het ESL-project zorgen strengere investeringsregels en meer Champions League-wedstrijden ervoor dat de dominantie van grotere clubs steeds verder wordt verankerd, waardoor teams zoals Leicester nog verder naar de periferie worden gedrongen.

Zoals clubs als Newcastle United en Aston Villa, die er een seizoen in slaagden door te breken naar de Europese elite-competitie, hebben aangetoond, zijn de kaarten geschud tegen nieuwkomers die willen verstoren.

Het verschil tussen die twee clubs en Leicester City is dat hun infrastructuur en geschiedenis aanzienlijk groter zijn.

Dit wijst op een verontrustender boodschap: de competitiviteit van het Engelse voetbal neemt mogelijk af.

Nu verlagen de voorheen 'verwende' Leicester-fans hun verwachtingen. Ze willen gewoon stabiel eigenaarschap in de middenmoot van de Premier League, geen glorie.

Zoals Jordan Halford van de Big Strong Leicester Boys-podcast Sky Sports vertelde toen de degradatie werd bevestigd.

"Dit zou niet zijn gebeurd als hij [voormalig eigenaar Vichai Srivaddhanaprabha] er nog was geweest," zei hij.

"Maar helaas is zijn zoon niet helemaal de zakenman of de voetbalclubeigenaar die hij was. Top [Aiyawatt "Top" Srivaddhanaprabha] is nooit eens zelf bij de club aanwezig.

"Hij gaf eerder dit jaar een interview met Sky, waarbij hij zo ver van de realiteit leek te staan door te zeggen dat we voor promotie gaan. Iedereen kon zien dat we al moeite zouden hebben om te handhaven, laat staan voor promotie te gaan.

"Leicester-fans krijgen veel kritiek dat ze verwend zijn. We vragen niet om voor trofeeën te strijden zoals onder Vichai; we vragen alleen maar om duurzaam gerund te worden zoals Brentford, Bournemouth en Brighton. Zonder disrespect, maar we zijn grotere clubs dan al die clubs samen."

Het is opmerkelijk dat Halford in deze opmerkingen zowel de houding ten opzichte van Leicester-supporters bekritiseert als een soortgelijk sentiment uit.

Dit kan een neiging weerspiegelen, vooral in uitdagende periodes, om te verwijzen naar de clubstatus als middel om onderscheid te maken.

Eigenlijk moet iedereen de bittere en oneerlijke realiteit accepteren dat alle clubs die Halford noemt het vermogen om te dromen zien worden belemmerd.

De neergang van Leicester City is een tragedie voor iedereen, een herinnering dat de grootste clubs niet alleen de poort voor de concurrentie sluiten, maar deze ook op slot gooien.