Kash Patel heeft zichzelf vernietigd met deze domme stunt

Er staat een beeld gegrift in de geest van iedereen die aandacht besteedt aan de machinaties van Donald Trump, zijn kabinet en adviseurs, oftewel zijn handlangers en sycofanten. Het is niet de foto waaraan je waarschijnlijk denkt — die van Donald Trump, met een bloedend oor en een gebalde vuist naar de hemel, gehuld in een Amerikaanse vlag in Butler, Pennsylvania.

Nee, dat is het niet.

Het beeld dat je zou moeten achtervolgen is iets anders. Vrolijker? Lomp? Het is Kash Patel, de directeur van de Federal Bureau of Investigation, staand in de kleedkamer van het Amerikaanse olympische ijshockeyteam, een biertje achteroverslaan als een studentikoos iemand die op een feest belandt waar hij niet was uitgenodigd, bier drinkend dat hij niet heeft betaald.

Niet alleen is hij een vrek, maar hoef ik u eraan te herinneren dat hij de hoogste binnenlandse inlichtingenfunctionaris van het land is? Het is moeilijk voor te stellen dat iemand smacht naar een kegstand.

Hij is de man die het machtigste rechtshandhavingsorgaan ter wereld leidt, omringd door topsporters die net een gouden medaille hebben gewonnen, en die hun kleedkamer behandelt alsof hij de ongenode eregast was.

Geen gevoel voor waardigheid. Geen zelfbewustzijn. Geen fatsoen. Geen pak en das om de spelers met een handdruk te feliciteren in plaats van een biertje te shotgunnen. Gewoon Kash, een waardeloos persoon die boven zijn hoofd zit, bier, baan en al.

Die foto alleen al vertelde een verhaal. The Atlantic vertelde de rest, met een onderzoeksstuk toepasselijk getiteld: "The FBI Director is MIA."

In een grondig verslagen, nauwkeurig onderbouwd onderzoek schetste The Atlantic een vernietigend portret van Patel als een man die zwaar drinkt, in het openbaar, en zich er niets van aantrekt om met een kater uit bed te rollen en te proberen de FBI te leiden.

Het stuk putte uit eerstehands bronnen, verslagen uit bars, restaurants en Las Vegas-clubs, en een patroon van gedrag dat de meeste mensen zou diskwalificeren voor het beheren van een leegstaand gebouw, laat staan een federale inlichtingendienst met 38.000 medewerkers en een geheim portfolio van staatsgeheimen.

Het beschreef zwaar drinken, late nachten die doorsijpelden in werkdagen, en bezorgdheid onder collega's over zijn betrouwbaarheid en oordeelsvermogen. Dit was geen roddel. Het was journalistiek, en het soort dat machtige mensen ongemakkelijk maakt.

Dus wat deed Kash Patel? Hij ging naar Fox News en ging zitten met Maria Bartiromo, waar hij live op televisie instortte.

Bartiromo vroeg hem rechtstreeks of hij een drankprobleem had. Het was een ja-of-nee-vraag. Patel beantwoordde het zoals een dronkelap met een kater antwoordt als het antwoord ja is — hij aarzelde en draaide om de hete brij heen. Hij raaskalde maar door. Hij vertelde Amerika hoe geweldig de FBI is.

Toen zei de slaperige Patel: "Wacht maar. Ik ga ze aanklagen."

Welnu. Op maandag deed hij dat.

Patel heeft een rechtszaak van 250 miljoen dollar aangespannen tegen The Atlantic, met een beroep op kwade opzet. Tweehonderdvijftig miljoen dollar tegen een publicatie die deed wat journalistiek hoort te doen — een machtige publieke functionaris onderzoeken en het publiek vertellen wat het heeft gevonden.

Voordat we verdergaan, heb ik een bekentenis. "Je kunt een medeborrelaar niet voor de gek houden."

Ik heb meer dan 30 jaar in Manhattan doorgebracht, en voor het grootste deel dronk ik zwaar. Ik ben er meer dan vier jaar geleden mee gestopt, maar ik weet dat als iemand over mijn drinkavonturen zou schrijven, ik er alles aan zou doen om geen aandacht op mezelf te vestigen.

Ik had een bijzonder succesvolle carrière in PR; toch ging ik vele ochtenden met een kater naar het werk, en deed mijn best om op mijn best te zijn. Dus de verhalen in The Atlantic klonken waarheidsgetrouw. Ze voelden authentiek aan, omdat ik hetzelfde deed.

Patel zou zijn hoofd in het zand moeten steken, maar in plaats daarvan probeert de arrogante, stompzinnige nep-FBI-persoon alles op te blazen.

Werkelijke kwade opzet, zoals vastgesteld in New York Times v. Sullivan in 1964, betekent dat de gedaagde iets heeft gepubliceerd wetende dat het vals was, of met roekeloze minachting voor de waarheid. Het is een buitengewoon hoge drempel, omdat het Eerste Amendement niet bestaat om de machtigen te beschermen.

The Atlantic schreef geen aanvalsstuk. Ze onderzochten. Ze rapporteerden. Dat is het tegenovergestelde van kwade opzet.

Als Patel deze rechtszaak doorzet, en als die op de een of andere manier een verzoek tot seponering overleeft, begint de ontdekkingsfase. Getuigenverklaringen. Beëdigde getuigenissen. Dagvaardingen. De bronnen, al die mensen in bars, restaurants, Vegas-clubs, collega's, zelfs degenen in die kleedkamer die zagen wat hij deed en hoe hij zich gedroeg, zullen allemaal mogelijk worden opgeroepen om onder ede te getuigen.

Patels strategie om te voorkomen dat de wereld over zijn drinkgedrag praat, zou vereisen dat de wereld over zijn drinkgedrag praat in een federale rechtszaal, voor het officiële verslag.

En de media zullen er bovenop zitten. Wat aan The Atlantic is verteld, is waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg.

Dit is waarom ik dat weet. Wanneer ik met vrienden samenkom, als de verhalen over mijn drinkavonturen eenmaal beginnen, houden ze nooit op. Ze worden erger, gedetailleerder. Als Patel net als een van ons is die er flink op los leefde, dan is het spreekwoordelijke glas nu nog maar halfvol.

De rechtszaak zal vrijwel zeker worden afgewezen. De drempel voor werkelijke kwade opzet is hoog. Deze zaak is een stunt. Patel probeert zijn baas na te doen — eruit te zien als een vechter die blindelings aanklaagt, zoals Trump.

Maar niet alleen is Patel dom voor het aanklagen van The Atlantic, hij is ook dubbel dom voor het volgen van Trumps voorbeeld. Trump verliest bijna elke keer.

Het Trump-draaiboek is voor andere verliezers zoals Patel.

Ik hoop bijna dat de zaak doorgaat, want een rechtszaak zou schandaalachtig zijn. Al dat vuile was in een federale rechtszaal. Al die getuigen. Al die verhalen die in de publieke belangstelling worden gesleurd onder dreiging van meineed, waar onzin en Fox News-praatpunten je niet helpen te overleven.

En twee aspirientjes, een Gatorade en een vettig eiersandwich ook niet, trouwens.