Waarom Stablecoins Niet Werken Zonder Saaie Infrastructuur

door Adam Bialy, oprichter en CEO van Fiat Republic.

Het lijkt alsof iedereen enthousiast is over stablecoins. Visa bouwt erop voort, en Stripe heeft zojuist meer dan een miljard dollar betaald voor Bridge. Ook overheden doen mee en creëren links, rechts en in het midden wetgeving om ze mainstream te maken. Er is echte momentum.

Na echter bijna een decennium in de loopgraven van deze industrie te hebben doorgebracht, is één ding duidelijk: de grootste mislukkingen en de grootste successen zijn nauw met elkaar verbonden, en veel van de toekomst van stablecoins hangt af van hoe solide de fundamenten zijn.

Om het hele stuk niet te bederven, maar die "fundamenten" zijn vaak niet wat ze lijken. Kijk onder de motorkap van bijna elke stablecoin, zelfs de gerenommeerde, en stel één eenvoudige vraag – waar is het geld? Niet de token, maar het daadwerkelijke geld. In een "stabiel" systeem zou voor elke dollar die on-chain beweegt, er een echte dollar ergens in een bank moeten zitten. Een echte één-op-één.

Ondanks toenemende regelgevende aandacht, waaronder kaders zoals MiCA in Europa, is het nog steeds een vraag die de industrie moeite heeft duidelijk te beantwoorden.

Dat is een probleem. Terra Luna stortte in omdat zijn reserves nooit echt waren. Signature en Silvergate vielen omdat liquiditeit niet snel genoeg kon bewegen toen het vertrouwen daalde. Verschillende oorzaken, hetzelfde resultaat: wanneer de fiatlaag eronder faalt, gaat alles wat erop gebouwd is ermee. Niet over dagen, maar in minuten.

Als je een penningmeester bent en liquiditeit is niet beschikbaar op T0, en de markt is al nerveus, of het nu door geopolitieke spanningen of een bredere crash is, is er geen manier om de paniek in te dammen. Het sneeuwbalt. En alles wat bovenop die stablecoin is gebouwd, elke integratie, elk partnerschap, elk product, verdampt.

We hebben een probleem met infrastructuur

We moeten af van het idee dat stablecoins een technologieverhaal zijn. In werkelijkheid zijn het een infrastructuurverhaal.

Denk er op deze manier over – als je in crypto opereert, heb je een bankrekening nodig. Punt uit. Stablecoins worden nog niet op schaal gebruikt voor dagelijkse aankopen. Op een gegeven moment willen gebruikers hun geld terug in fiat. Dat betekent dat er ergens in de stack een verbinding met het traditionele banksysteem moet zijn.

Dat brengt alle gebruikelijke vereisten met zich mee. Fiatrekeningen, afwikkeling, reconciliatie, compliance. De echte vraag is dus niet hoe elegant de token is, maar of de infrastructuur die hem ondersteunt gereguleerd, gelicenseerd en veerkrachtig is onder stress. Te vaak is dat niet het geval.

Veel banken proberen als een Zwitsers zakmes te fungeren, maar geen enkele mainstream bank is echt gespecialiseerd in monitoring van cryptotransacties. Tier one banken vermijden het risico doorgaans helemaal. Tier two en tier three banken stappen in, maar ze hebben de neiging klanten af te stoten bij het eerste teken van problemen.

Het wordt binair. Je bent er of je bent eruit. Er is heel weinig tussenin.

Een enkele AML-vlag of compliance-zorg kan genoeg zijn voor een cryptoplatform om zijn bankrelatie te verliezen, zelfs na jaren van opbouwen. En wanneer dat gebeurt, wordt het hele systeem blootgesteld.

Hoe ziet dit er in de praktijk uit? In onze ervaring kunnen RFI-percentages op slecht gestructureerde on-ramps oplopen tot 15%. Op ons eigen netwerk ligt dat onder 1%. Dat is het verschil tussen werken en niet werken.

Wat MiCA daadwerkelijk veranderde

MiCA is begonnen met het aanpakken van enkele van deze problemen, en doet dit op een manier die zowel specifiek als ondubbelzinnig is.

Het handhaaft volledig gereserveerde modellen. Het vereist directe dekking in fiat. Het schrijft voor dat uitgifte wordt afgehandeld door geautoriseerde entiteiten. Fondsen moeten worden beschermd, gescheiden en worden aangehouden bij conforme instellingen. Met andere woorden, het begint de vraag "laat me het geld zien" te beantwoorden.

Maar compliance is geen enkele hindernis. Opereren in de EU en het VK is niet één probleem; het zijn er twee. Verschillende rechtsgebieden, verschillende licenties, verschillende vereisten. Dit is waar veel platforms nog tekortschieten. Ze vertrouwen op legacy-regelingen, lappendeken-compliance of juridische adviezen die zeggen dat ze technisch in orde zijn. Maar dat is niet hetzelfde als robuuste, schaalbare infrastructuur hebben. Een juridisch advies is niet hetzelfde als dat het geld van je klanten veilig is.

En met de deadline van juli 2026 in aantocht, zal MiCA een harde lijn gaan trekken. Volgens het register van ESMA hebben momenteel slechts ongeveer 100 CASP's volledige MiCA-autorisatie. Meer dan 1.200 VASP's die in de EU opereren, moeten die overgang nog maken. Platforms die het saaie werk niet hebben gedaan – de licenties, de bankrelaties, de operationele opzet – zullen buitengesloten worden.

MiCA is een positieve stap. Het verhoogt de standaard. Maar het legt ook bloot hoeveel spelers niet klaar zijn.

De bottleneck is niet de token

We bevinden ons op een interessant moment dat mij met optimisme vervult. De VS bewegen nu richting regelgevende duidelijkheid waar Europa al jaren aan bouwt. Terwijl dat gebeurt, begint institutioneel kapitaal binnen te stromen.

Macrocondities zijn, ondanks kortetermijnvolatiliteit, zo gunstig als ze zijn geweest. Er is politieke steun, duidelijkere regels en groeiende vraag.

Maar de beperking zal niet technisch zijn. Het zal regelgevend en infrastructureel zijn.

Platforms die hun fiatinfrastructuur niet op orde hebben, zullen dit op de harde manier ontdekken. Wij zitten behoorlijk comfortabel onderaan de stack. Het zicht van hierbeneden is dat het grootste deel van de industrie niet klaar is voor wat eraan komt.

Wat stablecoins nodig hebben om op schaal te werken

Als stablecoins hun belofte gaan waarmaken, moet de industrie zich richten op een paar fundamenten.

• Ten eerste, transparante en verifieerbare reserves. Het vermogen om duidelijk te beantwoorden waar het geld op elk moment is.
• Ten tweede, een robuuste bankinfrastructuur. Geen generieke rekeningen, maar speciaal gebouwde systemen ontworpen voor crypto-fiatstromen, met de juiste licenties en compliance ingebakken.
• Ten derde, directe en betrouwbare inwisseling. Liquiditeit op T0 is geen nice-to-have; het is de basis van vertrouwen.
• Ten vierde, regelgevende afstemming tussen rechtsgebieden. Geen lappendekenoplossingen, maar schaalbare kaders die grensoverschrijdend werken.
• Tot slot, operationele veerkracht. Systemen die stress, pieken in vraag en momenten van paniek aankunnen zonder te breken.

De stablecoinmarkt rijpt snel. Regelgeving haalt in, institutioneel geld stroomt binnen en de use cases worden echt. Maar volwassenheid snijdt beide kanten op. De spelers die op solide fundamenten hebben gebouwd, zullen opschalen. Degenen die dat niet deden, zullen worden ontmaskerd. Het saaie werk was altijd al de kern.

Het bericht Why Stablecoins Don't Work Without Boring Infrastructure verscheen eerst op FF News | Fintech Finance.