جنگ در دو یا سه هفته پایان خواهد یافت

در دنیای اصطلاحات مالی، دو اصطلاح پرکاربرد "risk-on" و "risk-off" به سطح ریسکی اشاره دارند که سرمایه‌گذاران مایل به پذیرش آن در دوره مورد اشاره هستند. در یک بازار "risk-on"، سرمایه‌گذاران نسبت به آینده خوش‌بین هستند و تمایل بیشتری به خرید دارایی‌های پرریسک دارند. در یک بازار "risk-off" سرمایه‌گذاران شروع به 'بازی ایمن' می‌کنند زیرا نگران آینده هستند و بنابراین دارایی‌های کم‌ریسک‌تری را می‌خرند که اطمینان بیشتری برای بازده دارند، حتی اگر نسبتاً متوسط باشد.

به طور معمول، در دوره‌های "risk-on"، بازارهای سهام افزایش می‌یابند، بیشتر کالاها – به استثنای طلا – نیز در ارزش افزایش می‌یابند، زیرا از چشم‌انداز رشد مثبت بهره‌مند می‌شوند. ارزهای کشورهایی که صادرکننده عمده کالا هستند به دلیل افزایش تقاضا تقویت می‌شوند و رمزارزها افزایش می‌یابند. در یک بازار "risk-off"، اوراق قرضه افزایش می‌یابند – به‌ویژه اوراق قرضه دولتی عمده – طلا می‌درخشد و ارزهای امن مانند ین ژاپن، فرانک سوئیس و دلار آمریکا همگی سود می‌برند.

دلار استرالیا (AUD)، دلار کانادا (CAD)، دلار نیوزیلند (NZD) و فارکس جزئی مانند روبل (RUB) و راند آفریقای جنوبی (ZAR)، همگی تمایل به افزایش در بازارهایی دارند که "risk-on" هستند. این به این دلیل است که اقتصاد این ارزها به شدت به صادرات کالا برای رشد متکی است و کالاها تمایل به افزایش قیمت در دوره‌های risk-on دارند. این به این دلیل است که سرمایه‌گذاران تقاضای بیشتری برای مواد خام در آینده را به دلیل فعالیت اقتصادی افزایش‌یافته پیش‌بینی می‌کنند.

ارزهای عمده‌ای که تمایل به افزایش در دوره‌های "risk-off" دارند، دلار آمریکا (USD)، ین ژاپن (JPY) و فرانک سوئیس (CHF) هستند. دلار آمریکا، زیرا ارز ذخیره جهانی است و به این دلیل که در زمان بحران سرمایه‌گذاران بدهی دولت آمریکا را می‌خرند که ایمن دیده می‌شود زیرا بزرگترین اقتصاد جهان بعید است نکول کند. ین، از افزایش تقاضا برای اوراق قرضه دولتی ژاپن، زیرا نسبت بالایی توسط سرمایه‌گذاران داخلی نگهداری می‌شود که بعید است آنها را رها کنند – حتی در بحران. فرانک سوئیس، به دلیل قوانین بانکی سختگیرانه سوئیس که حفاظت سرمایه پیشرفته‌ای را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهد.